Kodeks Pracy jest podstawowym źródłem prawa pracy, które obowiązuje w Polsce. Dokument ten pochodzi z dnia 26.06.1974r. (wszedł w życie 1 stycznia 1975r.). Kodeks Pracy określa w głównej mierze stosunek pracy, jaki powstaje między pracodawcą a zatrudnionym (ustanowienie, ciągłość i jego ustanie), ale również:

• Określa dziedzinę i sposób tworzenia innych praw w zakresie prawa pracy,
• Przesądza o sposobie korzystania z k.c., jak również zastosowywania k.p. poza jego prawidłowym zakresem,
• Ustanawia podstawowe organy prawa,
• Kształtuje fundamentalne normy prawa,
• Opisuje prawa oraz obowiązki pracodawców i zatrudnionych, tryb pracy, wypoczynek, ochronę pracy, bezpieczeństwo i higienę pracy, rozstrzyga konflikty z obowiązku pracy


Kodeks Pracy był wielokrotnie nowelizowany, mimo to i tak niektóre zagadnienia związane ze stosunkiem pracy możemy odnaleźć w innych ustawach. Są wśród nich:

• Ustawa o związkach zawodowych (Dz.U.01.79.854 ze zm.),
• Ustawa o organizacjach pracodawców (Dz.U.91.55.235),
• Ustawa o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (Dz.U.02.112.980)


Oprócz Kodeksu Pracy, źródłami prawa pracy w naszym kraju są:

• Zarządzenia,
• Rozporządzenia,
• Układy zbiorowe (regulaminy, statuty) zawierane pomiędzy pracodawcami a związkami zawodowymi


Do fundamentalnych praw, jakie daje nam k.p. należy między innymi, prawo do posiadania swobodnie powziętej pracy, w której pracownik będzie posiadał zapewnione bezpieczeństwo i higienę, a również w której nie będzie czuł się szykanowany oraz obrażany. Według prawa, zatrudniony powinien otrzymywać godziwe honorarium za swoją pracę a także móc korzystać z prawa do urlopu.

W ustawie wpisane jest także, że wszystkiee umowy, regulaminy i statuty, które tworzone są podczas trwania więzi pracy, nie powinny być mniej korzystne dla zatrudnionego, aniżeli te zawarte w k.p..

Mały słowniczek

Pracodawca – osoba prawna, fizyczna albo instytucja organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która przyjmuje do pracy pracowników, spełniając przy tym pewne warunki społeczne i prawne

Pracownik – osoba fizyczna przyjęta do pracy na umowę o pracę, świadcząca wcześniej ustalone zadania powiązane ze stanowiskiem, na jakim się znajduje

Stosunek pracy – specjalna więź prawna, jaka wytwarza się między zatrudniającym a zatrudnionym po uprzednim ustaleniu jej zasad

Zatrudnienie – fakt posiadania zatrudnienia przez pracownika albo w odwrotnej sytuacji, fakt zatrudnienia pracownika

Umowa o pracę – swoisty rodzaj kontraktu między zatrudnionym a zatrudniającym, na mocy którego pracownik zobowiązuje się wykonywać określony rodzaj pracy na rzecz zatrudniającego, a zatrudniający płaci mu za to honorarium

Umowa zlecenie – typ kontraktu, na mocy którego osoba fizyczna wyraża zgodę odpłatnie albo bezpłatnie świadczyć pewną czynność prawną

Umowa o dzieło – rodzaj umowy, na podstawie której osoba fizyczna zobowiązuje się do wykonania scharakteryzowanego w umowie „dzieła”, za które otrzyma honorarium od zamawiającego

Pozostałe