Delegacją są wszystkie zobowiązania finansowe, które przysługują pracownikowi, który wysyłany jest w wyjazd służbowy poza miejsce swojego zatrudnienia. Delegacje możemy podzielić na:

• Krajowe,
• Zagraniczne


Prawo mówi także o tak zwanych jazdach lokalnych, które mogą być wykonywane w ramach miejscowości, w której stworzone jest świadczenie pracy albo w ramach stałego miejsca pracy. Jednak ten rodzaj wyjazdów nie umożliwia zatrudnionemu otrzymania świadczenia pieniężnego.
W ramach świadczeń, jakie dostać może pracownik z racji wyjazdu służbowego, przyznawane są:

• Diety – świadczenia związane z większymi potrzebami podczas wyjazdu służbowego,
• Zwrot kosztów – zamieszkania, wyżywienia, przejazdu


W najkorzystniejszej pozycji jest zatrudniony na umowę o pracę. Wszelkie zagadnienia powiązane z delegacją, ustalane są w tym przypadku przez kodeks pracy. Diety nie powinny być niższe, niż uwzględnione w ustawie. Mogą być natomiast większe. Niestety nie dzieje się tak w sytuacji pracowników przyjętych do pracy na umowę o dzieło albo zlecenie. Sprawy powiązane z wyjazdami służbowymi nie regulują normy prawa pracy, a jedynie umowa albo aneks do umowy sporządzanej z zatrudniającym. Dlatego też wielkość świadczeń może być niższa, niż przewidywana przez kodeks pracy. Tacy zatrudnieni, zwłaszcza - często jeżdżący własnymi samochodami, mają możliwość również rozliczać się z zatrudniającym na zasadzie ryczałtu, w którym wielkość świadczeń za delegacje jest stała, niezależna od przebytych kilometrów.

Podłożem do uznania podróży jako delegacji, będzie w powyższych sytuacjach sprecyzowanie miejsca pracy pracownika. Wszystkie wyjazdy za ww. miejsce, uznane winny zostać za delegacje służbowe.

Od powyższej reguły, istnieją 2 wyjątki. Pierwszy – kiedy osobą, przygotowująca się w delegację, jest właściciel firmy, prowadzący działalność. W tym przypadku nie ma on nad sobą osoby, która mogłaby ustalać oraz nadzorować zagadnienia związane z wyjazdem. Stąd też, wszystkie wyjazdy służbowe wliczane są w koszt prowadzenia działalności.

Drugim odstępstwem od reguły natomiast jest przypadek, w którym do czynienia mamy z pracą kierowcy lub przedstawiciela handlowego, których etat z góry bazuje na częstych podróżach poza siedzibę firmy. W takich przypadkach pracodawcy mają możliwość ujęcia w umowie miejsca pracy bardzo obszernie na przykład „cała Polska”, „Unia Europejska” lub nazwa województwa. Ten typ zapisu zwalnia ich niniejszym z obowiązku wypłacania na rzecz zatrudnionego dodatkowych korzyści materialnych powiązanych z podróżami.

Pozostałe